ij binnenkomst in een winkel mijzelf voorstellen heb ik nog nooit gedaan, -je voelt het al aankomen- tot vandaag. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het niet op eigen initiatief was en dat ik lichtelijk schrok van de hand die de verkoper naar mij uitstak.
De fruitboer, met zijn aangevreten appels, deed er alles aan om mij op mijn gemak te laten voelen, wat ik nogal ongemakkelijk vond. Ik houd erg van praten en mijn tijd verspillen was ook niet meer mogelijk, want daarvoor was ik daar nou net. Toch voelde ik mij ongemakkelijk door de gastvrijheid. Meneer de verkoper ken ik niet -nog altijd niet- en een gezellig babbeltje maak ik wel in de kroeg. Verder dan 'wat wil je' en 'waarom' zou het waarschijnlijk toch niet komen. En als je dan toch gastvrij wilt zijn, bied dan iets voor de dorst aan -iets met één vinger en een hele hand-.
De ongemak had in ieder geval al wel de toon gezet voor de daaropvolgende tien minuten, of het was mijn eerlijkheid. Na het voorstellen liet ik al gelijk weten dat ik niet kwam om iets te kopen, maar eerst eens wilde oriënteren. Blijkbaar zijn ze dat niet gewend wat de narcistische naamvoering van de producten verklaart.
Naast het product dat de verkoper, hopelijk tegen beter weten in, mij probeerde aan te smeren, stond een kleinere versie met daarop de uitleg van zijn grotere broer. Promotie maken voor een product door er promotie voor haar broer op te tonen, proception. Leonardo naast mij begreep het kennelijk ook niet, of zijn verkooppraatje had nog kunnen worden bijgeschaafd. Meer vertellen over het product dan wat ik zelf al kon lezen op zijn kleinere variant, lukte de verkoper niet. Mijn doel was dan ook volledig geslaagd, ik had weer 10 minuten van mijn tijd verspild.
Deze 10 minuten hebben mij, zoals je misschien merkt, nogal gefrustreerd, maar waarom dan? De ongemak die ik voelde door de gastvrijheid zegt meer over mij, of misschien de maatschappij waarin ik leef, dan over de winkel zelf. In het half jaar dat ik bedrijfskunde studeerde, werd ik dood gegooid met het belang van klantenbinding. Daarnaast had ik graag een nieuwe vriend aan mijn onlinevriendenlijsten toegevoegd, de eerste die deze column misschien zou lezen.
Dat de verkoper mij weinig nieuws over het product kon vertellen deed mij eigenlijk ook weinig. Het meeste dat ik wilde weten had ik al op internet gelezen en om het nog maar eens te benadrukken, ik kwam daar enkel en alleen omdat ik tijd over had.
De bron van de frustratie lijkt jaloezie, de stichter van elk kwaad. Wat zou ik graag naar binnen zijn gelopen met een creditcard in mijn hand, mij vervolgens voor te stellen als 'rijk persoon' en alles kopen wat ik zou willen.
Wat vertel ik toch graag hoe verschrikkelijk de producten van de fruitboer zijn terwijl ik diep van binnen graag alles zou willen hebben. Ik kan mij niet langer meer dom houden, de bedrijfsvoering is dan wel achterbaks, de producten werken. Laat ik mij niet langer verschuilen in mijn kast. Ik gooi de deuren open en sla mijn raam kapot. Ik ben fan, ik wil een appel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten